বিজ্ঞানৰ অভূতপূৰ্ব অগ্ৰগতিৰ পিছতো মানুহৰ মানসিকতা কিয় অন্ধবিশ্বাসৰ কৱলত সোমাই আছে, সেই প্ৰশ্নটোকে বিজ্ঞান শিক্ষক লেখিকাই ইয়াত উত্থাপন কৰিছে। তেওঁৰ মতে সমাজৰ প্ৰায় আশী শতাংশ মানুহৰ মনত বিজ্ঞান মানসিকতাই থিতাপি লোৱা নাই, আৰু ডাক্তৰ-অভিযন্তাৰ দৰে শিক্ষিত লোকে গ্ৰহৰত্নৰ আঙঠি পিন্ধা, মন্দিৰত অতিৰিক্ত পূজা-অৰ্চনা কৰা, মন্ত্ৰীয়ে নদী পূজা কৰা আৰু নিঃসন্তান শিক্ষিত দম্পতীয়ে বেজৰ বেজালিত সময় আৰু শৰীৰ নষ্ট কৰাৰ উদাহৰণ দিয়া হৈছে।
চন্দ্ৰযান আৰু মঙ্গল অভিযানৰ যুগতো দুৰ্গা প্ৰতিমাৰ সন্মুখত বলি-বিধান, সপোন বাস্তৱ কৰাৰ আশাত নিজৰ কণমানি সন্তানক নদীত পেলাই দিয়া পিতৃ, নমামি ব্ৰহ্মপুত্ৰ বা যাগ-যজ্ঞৰ নামত লাখ লাখ টকাৰ অপচয় আৰু বিহু-নামত মদ্যপান আদি ঘটনাক লেখিকাই দুখজনক বুলি অভিহিত কৰিছে। প্ৰবন্ধটোৰ সিদ্ধান্ত হ'ল যে বিজ্ঞানে মানুহৰ জীৱনধাৰণৰ পদ্ধতি সলনি কৰিলেও মানসিকতা আৰু মানৱীয়তাৰ উত্তৰণ ঘটাব পৰা নাই; সেয়ে বিজ্ঞানক জনকল্যাণমুখী কৰি মানুহৰ মনত বৈজ্ঞানিক মানসিকতা গঢ়ি তোলা আৰু কেৱল আধ্যাত্মিক-নৈতিক শিক্ষা নহয়, জ্ঞানী আৰু যুক্তিবাদী হোৱাৰ শিক্ষা দিয়াটো প্ৰয়োজন।
