পশু বলি প্ৰথাক আধুনিক সমাজৰ কেঞ্চাৰ বুলি অভিহিত কৰি লেখকে ইয়াৰ যুক্তিহীনতা আৰু ঐতিহাসিক পটভূমি আলোচনা কৰিছে। ঘৰৰ ওচৰৰ চাহ বাগিচাৰ দুৰ্গা পূজাত শিশু অৱস্থাত দেখা বলি-বিধানৰ নিৰ্মম দৃশ্যই তেওঁক পূজাৰ প্ৰতি বিমুখ কৰাৰ কথাৰে আৰম্ভ কৰি তেওঁ কয় যে খাদ্যৰ বাবে জীৱ হত্যা প্ৰকৃতিৰ খাদ্য শৃংখলৰ অংশ, কিন্তু নিজৰ বা পৰিয়ালৰ ভাগ্য সুপ্ৰসন্ন কৰাৰ আশাত পৰম্পৰাৰ নামত নিৰীহ প্ৰাণী হত্যা কৰাটো কোনো ধৰ্মৰ নামতেই সমৰ্থনযোগ্য নহয়। দুৰ্গা পূজা আৰু কোৰবানী দুয়োটাৰ ক্ষেত্ৰতে পৰম্পৰাৰ দোহাই দি বলি ৰক্ষা কৰিব বিচৰাসকলক লেখকে ধৰ্মীয় সুবিধাবাদী বুলি কৈছে, যিসকলক সোঁপন্থী ৰাজনৈতিক দলে ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু কামাখ্যাত বলিৰ বিৰোধিতা কৰা জুবিন গাৰ্গৰ স্থিতিৰ প্ৰতি সমৰ্থন জনাইছে।
অসমত বলিৰ প্ৰথম উল্লেখ শদিয়াৰ তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ নৰবলিত পোৱা যায়, যাক আহোম ৰজাসকলে চলাই ৰাখিছিল, গৌৰীনাথ সিংহই আঁতৰাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু পিছত লৰ্ড বেণ্টিংকৰ আইনে বন্ধ কৰিছিল; কালিকা পুৰাণ আৰু যোগিনী তন্ত্ৰৰ দৰে শাস্ত্ৰই বলিৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিলেও একবিংশ শতিকাৰ মানুহে সেইবোৰ যুক্তিৰে বিচাৰ কৰিব লাগে বুলি লেখকে কৈছে। ঈশ্বৰৰ ধাৰণাক বিজ্ঞানে পৰিত্যাগ কৰা 'ইথাৰ'ৰ দৰে পৰস্পৰবিৰোধী বৈশিষ্ট্যেৰে ভৰা বুলি তুলনা কৰি, আৰু কেঞ্চাৰে যেনেকৈ লাহে লাহে ৰোগীক মৃত্যুৰ ফালে লৈ যায় তেনেকৈ বলি প্ৰথাই সমাজৰ আত্মপ্ৰত্যয় আৰু বস্তুনিষ্ঠতা নাশ কৰে বুলি দেখুৱাই লেখকে এনে লোকবিশ্বাস আঁতৰোৱাত সকলোকে আগভাগ ল'বলৈ আহ্বান জনাইছে।
