কোনো কথা সত্যাসত্য বিচাৰ বা যুক্তিসংগত বিশ্লেষণৰ পিছতহে মানি লোৱাটোৱেই বৈজ্ঞানিক মানসিকতা বুলি সংজ্ঞা দি লেখকে শিক্ষাদানৰ সময়ত এই মানসিকতা কেনেকৈ গঢ়িব পাৰি সেই বিষয়ে আলোচনা কৰিছে। কিতাপত লিখা কথা অন্ধভাৱে মানি ল'বলৈ বাধ্য নকৰি সেয়া প্ৰমাণ কৰি দেখুওৱা, উপযুক্ত শিক্ষণ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা আৰু চৌপাশৰ ঘটনাৰ চাক্ষুষ অভিজ্ঞতা দিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। শিক্ষকে নিজকে সৰ্বজ্ঞ বুলি নাভাবি সহায়কৰ ভূমিকা ল'ব লাগে আৰু শিশুৱে ভয় নোহোৱাকৈ 'কি, কিয়, কেনেকৈ' প্ৰশ্ন সুধিব পৰা পৰিৱেশ গঢ়িব লাগে বুলি লেখকে কৈছে; এই দায়িত্ব কেৱল বিজ্ঞান বা গণিতৰ শিক্ষকৰ নহয়, সকলো বিষয়ৰ শিক্ষকৰ।
শনিৰ দশা ভাল কৰিবলৈ ৰঙা-নীলা সূতা পিন্ধা, গ্ৰহণৰ লগত জড়িত নিষেধ, ভূত-প্ৰেত, বেয়া দৃষ্টি আদিৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসৰ কথা শিশুক নোকোৱাটোৱেই ভাল বুলি পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে, যদিও ধৰ্মীয় বিশ্বাস মানেই অন্ধবিশ্বাস নহয় বুলিও স্পষ্ট কৰা হৈছে। শিক্ষকৰ পৰস্পৰবিৰোধী স্থিতিয়ে শিশুৰ মনত বৈজ্ঞানিক মানসিকতা গঢ়াত বাধা দিয়ে বুলি লেখাটোৰ সামৰণি মৰা হৈছে।
