লেখক: নিহাল গগৈ · অনুৰণন, সংখ্যা 8 (Vol 1, Issue 8, June 2020) · পৃষ্ঠা 2–3
চাৰিওফালে টানি দিয়া এখন ওৰণিৰ চিত্ৰকল্পৰ মাজেৰে ৰচিত এটি কবিতা, য'ত টাকুৰি ঘূৰাই ৰ'দ চাই বহি থকা আই, দিন গৈ ৰাতি হোৱা, সেউজীয়াৰ উশাহ লুকোৱা আৰু জল-বন্যা ঘাম হৈ টোপাল টোপালকৈ সৰাৰ ছবি আছে। মেঘৰ নৃত্য, বৰফৰ উজ্জ্বলতা, খহি পৰা উষ্ণতা, তপ্ত দেহৰ সোণৰ অলংকাৰ আৰু নিজৰ তাঁতশালত বোৱা ডাঠ চাদৰৰ দৰে প্ৰাকৃতিক আৰু ঘৰুৱা প্ৰতীকেৰে কবিতাটো আগবাঢ়ে।
সত্য তেজৰ প্ৰবাহ আৰু আইৰ কোলাত থকা কৌতূহলী মনৰ ঘনিষ্ঠ উশাহৰ কথাৰে ইয়াৰ সামৰণি পৰিছে।

