ফাইনমেন, লেইটন আৰু ছেণ্ডছৰ 'The Feynman Lectures on Physics'-ৰ প্ৰথম খণ্ডৰ প্ৰথম পাঠ 'Atoms in Motion'-ৰ অসমীয়া অনুবাদৰ এই প্ৰথম কিস্তিত পাঠটোৰ আৰম্ভণী অংশ দিয়া হৈছে। দুশ বছৰত গঢ় লৈ উঠা পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিশাল জ্ঞানভাণ্ডাৰ 'নিয়ম' বা সূত্ৰৰ যোগেদি সৰু কৰি পেলাব পাৰি বুলি কৈ ফাইনমেনে বুজাইছে যে ইউক্লিডৰ জ্যামিতিৰ দৰে স্বতঃসিদ্ধৰ পৰা পদাৰ্থবিজ্ঞান পঢ়াব নোৱাৰাৰ দুটা কাৰণ আছে — সকলো মৌলিক নিয়ম এতিয়াও জনা নাই আৰু সঠিক ব্যাখ্যাৰ বাবে উচ্চ পৰ্যায়ৰ গণিত লাগে, সেয়ে খণ্ড খণ্ডকৈ আসন্নমানৰ সহায়ত শিকিব লাগিব। বিজ্ঞানৰ জ্ঞান পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ পৰা আহে আৰু পৰীক্ষাই বৈজ্ঞানিক সত্যৰ একমাত্ৰ মাপকাঠী, কিন্তু তাৰ লগত পৰিঘটনাৰ আঁৰৰ সূত্ৰ অনুমান কৰিবলৈ কল্পনাশক্তিও লাগে, আৰু এই কামৰ ভিত্তিতে পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকল তাত্ত্বিক আৰু প্ৰায়োগিক দুটা ভাগত বিভক্ত।
বিজ্ঞানৰ সূত্ৰ ভুল প্ৰমাণিত হ'ব পাৰে বুলি ভৰ সদায় একেই থকাৰ পুৰণি নিয়ম আৰু গতিবেগৰ লগত ভৰ বঢ়াৰ নতুন আৱিষ্কাৰৰ উদাহৰণ দিয়া হৈছে, য'ত দেখুওৱা হৈছে যে ব্যৱহাৰিকভাৱে পাৰ্থক্য নগণ্য হ'লেও দাৰ্শনিকভাৱে পুৰণি সূত্ৰটো সম্পূৰ্ণ ভুল আছিল। সেয়ে প্ৰথমে সহজ, আসন্ন ধাৰণাবোৰ শিকি পিছত সেইবোৰ শুধৰোৱাৰ পথটোৱেই পদাৰ্থবিজ্ঞান শিকাৰ বাস্তৱ ৰাস্তা বুলি কৈ 'বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ বিষয়ে আমি এতিয়ালৈকে কি জানো?' প্ৰশ্নটোৰে কিস্তিটো শেষ হৈছে।
