দেশৰ ভৱিষ্যৎ শিশুসকলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি কৈ লেখকে যুক্তি দিছে যে কেৱল চৰকাৰী আঁচনি আৰু ধন খৰচেৰে শিক্ষিত সমাজ গঢ়িব নোৱাৰি, ইয়াৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, শিক্ষক আৰু অভিভাৱক তিনিওপক্ষৰ সহযোগিতা লাগে। সমাজখনক ফুলনি আৰু শিশুসকলক ফুলগছৰ লগত তুলনা কৰি তেওঁ কৈছে যে আমি সকলোৱে মালীৰ দায়িত্ব পালন কৰিব লাগিব; লগতে অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-প্ৰথাই আঁচনিসমূহৰ সফল ৰূপায়ণত বাধা দিয়ে আৰু আৰ্যভট্ট, বৰাহমিহিৰ, ব্ৰহ্মগুপ্তৰ দৰে পণ্ডিতৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে ভাৰতে শিক্ষাত আগবাঢ়িব লাগে। ১৯৮৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতি, অনুসূচীত জাতি-জনজাতি আৰু পিছপৰা শ্ৰেণীৰ বাবে আঁচনি, শাৰীৰিক শিক্ষা, ন্যূনতম শিক্ষণ স্তৰ, বিনামূলীয়া শিক্ষা আৰু নাৰী শিক্ষাৰ গুৰুত্বৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
অভিভাৱকে সন্তানৰ শিক্ষা, চৰিত্ৰ, স্বাস্থ্য, খেল-ধেমালি আৰু সৎ সংগৰ প্ৰতি চকু ৰখা, আনৰ লগত তুলনা নকৰা, শিক্ষকৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰখা আদি কৰণীয়ৰ তালিকা দিয়া হৈছে; শিক্ষকে মনোবিজ্ঞান, সময়ানুৱৰ্তিতা আৰু আধুনিক শিক্ষাদান পদ্ধতিৰ লগত পৰিচিত হ'ব লাগে আৰু ছাত্ৰক পৰ্যবেক্ষণ, বিশ্লেষণ আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ সুবিধা দিব লাগে। শুনা, দেখা, কোৱা আৰু কৰাৰ দ্বাৰা কিমান শতাংশ মনত থাকে, তাৰ মনোবৈজ্ঞানিক পৰিসংখ্যা আৰু 'ছাত্ৰাণাং অধ্যয়নং তপঃ' উক্তিৰ উল্লেখ কৰি ছাত্ৰৰ কৰণীয়ৰ তালিকা আৰু STUDENT শব্দটোৰ প্ৰতিটো বৰ্ণৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত চৰিত্ৰৰ গুণ (Sincere, Truthfulness, Usefulness, Dutifulness, Eagerness, Nobility, Truth) ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। কেৱল ডিগ্ৰীয়ে মানুহক শিক্ষিত নকৰে বুলি কৈ লেখকে সকলোৰে নিষ্ঠাপূৰ্ণ সহযোগিতাৰ আহ্বান জনাইছে।
