গেলিলিঅ'ৰ পৰীক্ষামূলক পদ্ধতিৰ কথাৰে আৰম্ভ কৰি লেখকে দেখুৱাইছে যে এৰিষ্টটলৰ গতি সম্পৰ্কীয় ধাৰণা ভুল প্ৰমাণিত হোৱাৰ পিছত নিউটন আৰু আইনষ্টাইনৰ হাতত বিজ্ঞানে কেনেকৈ নিজৰ সীমাবদ্ধতা অতিক্ৰম কৰি আগবাঢ়ি গৈছে। বিজ্ঞানৰ এই সীমাবদ্ধতাকে অজুহাত হিচাপে লৈ ধৰ্মীয় বিশ্বাস বা অন্ধবিশ্বাসক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা প্ৰৱণতাৰ সমালোচনা কৰা হৈছে। বিজ্ঞান আৰু ধৰ্মৰ মূল পাৰ্থক্য হিচাপে কোৱা হৈছে যে বিজ্ঞান চৰম সত্য বুলি একো নমনা, প্ৰশ্ন সোধাৰ অধিকাৰ দিয়া এক গতিশীল প্ৰক্ৰিয়া, আনহাতে ধৰ্ম প্ৰাচীন শাস্ত্ৰক সৰ্বোচ্চ বুলি মানি লোৱা স্থিতিশীল বিশ্বাস।
বিজ্ঞানে "মই নাজানো" বুলি ক'ব পাৰে, কিন্তু ধৰ্মই অজানাৰ প্ৰতি ভয় সৃষ্টি কৰে, আৰু আজিকালি কিছুমান ধৰ্মগুৰুৱে বিজ্ঞানৰ পৰিভাষা ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰতিপন্ন কৰিব খোজে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। শেষত লেখকে যুক্তি দিছে যে সমাজ সৎ আৰু সুশৃংখল ৰাখিবলৈ ধৰ্মৰ ভয়ৰ প্ৰয়োজন নাই; মানৱীয়তাৰ খাতিৰত কাম কৰিলেই মনত প্ৰশান্তি আৰু সমাজত সুখ-শান্তি আহিব।
