প্ৰকৃতিক বুজাৰ একমাত্ৰ কলা পৰ্যবেক্ষণ বুলি কৈ লেখকে বিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞান শিক্ষাত শ্ৰেণীকোঠাৰ পাঠ আৰু পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰয়োগ একত্ৰিত কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা দাঙি ধৰিছে। শৈশৱত দেউতাকে দিয়া চুম্বকৰ আকৰ্ষণ দেখি ৰোমাঞ্চিত হোৱা আইনষ্টাইনৰ উদাহৰণেৰে অনুসন্ধিৎসু প্ৰৱৃত্তিৰ গুৰুত্ব বুজোৱা হৈছে। বিদ্যালয়ৰ ব্যৱহাৰিক কাৰ্যক মূল কাৰ্যকলাপ (ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰ্যবেক্ষণ, পৰীক্ষা, ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শন) আৰু সম্পৰ্কিত কাৰ্যকলাপ (শিক্ষকৰ প্ৰদৰ্শন, নিৰীক্ষণ পৰিকল্পনা, তথ্য বিশ্লেষণ) — এই দুটা ভাগত ভগোৱা হৈছে।
চকুৰ সন্মুখত পৰীক্ষা দেখিলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে জটিল বৈজ্ঞানিক তত্ত্ব দীৰ্ঘদিনলৈ মনত ৰাখিব পাৰে বুলি কৈ সাধাৰণ গ্লাছ আৰু পিনেৰে পোহৰৰ প্ৰতিফলন-প্ৰতিসৰণ, সদ্যব্যৱহৃত সামগ্ৰীৰে নিউটনৰ গতিসূত্ৰ, অনুবীক্ষণ যন্ত্ৰেৰে জৈৱ বৈচিত্ৰ্য আৰু এনাটমি মডেলৰ দৰে উদাহৰণ দিয়া হৈছে। প্ৰতিভাশালী বিজ্ঞানী আৰু গৱেষক বিদ্যালয়ৰ পৰাই গঢ় লৈ নুঠিলে বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ উন্নতি সম্ভৱ নহয় বুলি উল্লেখ কৰি ভৌতিক, ৰসায়ন আৰু জীৱ বিজ্ঞানৰ শিক্ষাত শ্ৰেণীকোঠাৰ লগতে নৱীনতম বৈজ্ঞানিক উপকৰণ ব্যৱহাৰ কৰাটোৱেই সাম্প্ৰতিক সময়ৰ আহ্বান বুলি লেখাটো সামৰা হৈছে।
