পৃথিৱীৰ জীৱকুল বৰ্তমান ষষ্ঠ মহাবিলুপ্তিৰ মাজেৰে পাৰ হৈ আছে বুলি কোৱা বৈজ্ঞানিক মতটোৰ ওপৰত এই প্ৰবন্ধত আলোকপাত কৰা হৈছে। ভূতাত্ত্বিক আৰু জলবায়ুজনিত কাৰণত জীৱৰ ৭৫ শতাংশ বা ততোধিক প্ৰজাতি লোপ পোৱা পৰিঘটনাক মহাবিলুপ্তি বোলা হয়, আৰু অৰ্ডভিচিয়ান-ছিলুৰিয়ানৰ পৰা ৬৬ নিযুত বছৰ আগৰ ক্ৰিটাচিয়াছ-পালিঅ’চিন (ডাইন’ছৰৰ অন্ত) পৰ্যন্ত এনে পাঁচটা মহাবিলুপ্তিৰ প্ৰমাণ বিজ্ঞানীসকলে পাইছে। আধুনিক মানুহৰ আফ্ৰিকাৰ পৰা প্ৰব্ৰজনৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি ধৰা ষষ্ঠটোৰ মূল কাৰণ মানুহ নিজেই — অতিচিকাৰী আৰু সংক্ৰমণকাৰী প্ৰজাতি হিচাপে মানুহে মাডাগাস্কাৰ, নিউজিলেণ্ড, অষ্ট্ৰেলিয়া আদিৰ বৃহৎ জীৱ (megafauna) নিঃশেষ কৰিছে, আৰু ভাৰতত মেটেকা প্ৰৱেশৰ উদাহৰণেৰে সংক্ৰমণকাৰী প্ৰজাতিৰ প্ৰভাৱ বুজোৱা হৈছে।
অৰণ্য ধ্বংস, প্ৰদূষণ আৰু উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ ফলত বিলুপ্তিৰ স্বাভাৱিক হাৰ প্ৰায় ১০০০ গুণ বাঢ়িছে; এডৱাৰ্ড উইলছনৰ ‘The Future of Life’ গ্ৰন্থৰ ভৱিষ্যদ্বাণী, ২০১৯ৰ IUCN Red Data Book-ৰ ২৮,৩৩৮টা বিপন্ন প্ৰজাতিৰ তথ্য, শেষ মতা উত্তৰীয় বগা গঁড় ছুদানৰ মৃত্যু, Spix’s Macaw আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ ছুমাত্ৰা গঁড়ৰ বিলুপ্তিৰ দৰে সাম্প্ৰতিক উদাহৰণ দিয়া হৈছে। এই মহাবিলুপ্তিয়ে মানৱ জাতিকো ৰেহাই নিদিব বুলি সকীয়াই লেখাটোৰ সামৰণি মৰা হৈছে।
