ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞানৰ সমাজৰ প্ৰতি থকা সমান দায়িত্বৰ কথা কৈ লেখকে ধৰ্মীয় আচৰণ আৰু বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক বিশ্লেষণ কৰিছে। আদিম কালত প্ৰাকৃতিক শক্তিক দেৱতা ৰূপে পূজা কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসমৰ তিনি বিহুৰ কৃষিভিত্তিক প্ৰকৃতি-পূজাৰ উৎপত্তি, আৰ্যসকলৰ আগমন আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ ভাৰতৰ সংবিধানলৈকে সমাজৰ লগে লগে ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি কেনেকৈ পৰিৱৰ্তিত হৈ আহিছে সেই কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। ধৰ্মীয় আচৰণে শিশুৰ মনৰ ভয়-শংকা আঁতৰাই নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক জ্ঞান দিয়ে আৰু মানুহক মানসিক শক্তি যোগায় বুলি লেখকে মানিলেও, ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰো প্ৰয়োজন আছে আৰু ধৰ্মীয় ৰীতিত অটল সমাজত সেয়া গঢ়াটো সহজ নহয় বুলি কৈছে।
প্ৰসাদ হিচাপে ৰাসায়নিক দ্ৰব্যযুক্ত ফল-মূল বা অস্বাস্থ্যকৰ মিঠাই গ্ৰহণ কৰি চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি হ'বলগীয়া হোৱা ঘটনাৰ উদাহৰণেৰে ধৰ্মীয় কাৰ্যতো বৈজ্ঞানিক যুক্তিযুক্ততা বিচাৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞান দুটা পৃথক শব্দ হ'লেও সমাজত দুয়োটাৰে সমান অধিকাৰ আছে, আৰু ধৰ্মৰ নামত চলি থকা অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংস্কাৰ বৈজ্ঞানিক যুক্তিৰে বিচাৰ কৰি সংস্কাৰ কৰাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি লেখাটোৰ সামৰণি মৰা হৈছে।
