লেখক: পলাশ জ্যোতি নাথ · অনুৰণন, সংখ্যা 7 (Vol 2, Issue 1, April – May 2020 (cover)) · পৃষ্ঠা 5
মহামাৰীৰ দুঃসময়ক লৈ লিখা এটি চুটি কবিতা, য'ত পৃথিৱীৰ ভৱিষ্যত ৰুগ্ন প্ৰহৰত বন্দী হৈ থকা আৰু চাৰিওফালে কেৱল এম্বুলেন্স আৰু নিস্তব্ধতাৰ ৰাজত্ব চলাৰ ছবি অংকন কৰা হৈছে।
প্ৰাৰ্থনাৰ শব্দ মৌন হৈ পৰা আৰু অনাথ সপোনবোৰ কফিনত ওলমি থকাৰ কথা কৈ কবিয়ে শেষত বিজ্ঞানৰ চহৰখনকে মৃত্যুৰ ক্ষণ গণা পৃথিৱীৰ শেষ আশ্ৰয় আৰু শেষ ভৰসা বুলি অভিহিত কৰিছে।

