জৈৱিক বিৱৰ্তনৰ ফলত আবিৰ্ভাৱ হোৱা মানুহে বুদ্ধিৰ বলত কেনেকৈ নিজৰ সমাজ ব্যৱস্থাক ক্ৰমান্বয়ে উন্নত কৰি আহিছে, সেই দীঘলীয়া যাত্ৰাটো লেখাটোত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আদিম যুগত হাবিত চিকাৰ কৰি, গুহাত বাস কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰা মানুহে শিলৰ অস্ত্ৰ, ধাতুৰ অস্ত্ৰ, জুই, কৃষি, পশুপালন আৰু চকাৰ আৱিষ্কাৰেৰে লাহে লাহে সভ্যতা গঢ়ি তোলাৰ কথা কোৱা হৈছে। বিজ্ঞান হৈছে এখন দেশৰ উন্নতিৰ মাপকাঠি, আৰু বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীয়ে অন্ধবিশ্বাস, কু-সংস্কাৰ আৰু বৰ্ণ-বিদ্বেষ আঁতৰোৱাত সহায় কৰে বুলি লেখকে যুক্তি দিছে।
মোবাইল, ৰেডিঅ', টেলিভিছন, কম্পিউটাৰ আৰু উপগ্ৰহ যোগাযোগ, বিজুলী, উন্নত কৃষি পদ্ধতি, উদ্যোগ, চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অগ্ৰগতি, গণমাধ্যমেৰে শিক্ষাৰ সাৰ্বজনীনকৰণ আৰু বিশ্বায়ন– এই সকলোৰে জৰিয়তে সমাজ বিৱৰ্তনত বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ অৱদান দেখুওৱা হৈছে। শেষত এটা বন্ধনীযুক্ত অংশত অতি উন্নত প্ৰযুক্তি থকাৰ পিছতো কোভিড-১৯ৰ দৰে সৰু ভাইৰাছ এটাৰ আগত মানুহে শিৰ নত কৰিবলগীয়া হোৱাৰ কথা কৈ, দেশবাসীয়ে চৰকাৰী নীতি মানি চলা আৰু সমগ্ৰ মানৱ জাতিক এখন পৰিয়াল হিচাপে গণ্য কৰাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে।
