অসমত বসবাস কৰা অসমীয়া, নেপালী, বড়ো, মিচিং, মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টান সমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত স্বাস্থ্য আৰু অনাময় সম্পৰ্কীয় নিয়মসমূহ সংগ্ৰহ কৰি এই লেখাত পাঁচটা শিতানত ভগাই দেখুওৱা হৈছে— জন্মৰ পিছত মাতৃ আৰু সন্তানৰ যত্ন, বিয়াৰ সময়ত দৰা-কইনা, মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাৱ, শৌচ আৰু গা-ধোৱা, আৰু আন লোকৰ সংস্পৰ্শ তথা বাসস্থান। প্ৰতিটো সমাজৰ নিয়মসমূহ, যেনে সন্তান জন্মৰ পিছত মাকক নিৰ্দিষ্ট দিন পৃথকে ৰখা, সৰিয়হৰ তেলেৰে মালিচ কৰা, শৌচৰ পিছত মাটিৰে হাত ধোৱা, ঘৰত সোমোৱাৰ আগতে হাত-ভৰি ধোৱা, পাকঘৰত ৰান্ধনীৰ বাহিৰে কাকো নোসোমাবলৈ দিয়া আদি তালিকা আকাৰে দিয়া হৈছে। লেখকে লক্ষ্য কৰিছে যে সমাজ ভিন্ন হ'লেও নিয়মবোৰ প্ৰায় একেধৰণৰ, আৰু আমাৰ পূৰ্বপুৰুষে এই নিয়মবোৰৰ আঁৰত থকা বৈজ্ঞানিক কাৰণ জানিও সেই সময়ৰ সমাজত প্ৰচলন কৰাবলৈ সেইবোৰক লৌকিক বা ধৰ্মীয় ৰূপ দিছিল।
ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত লেখকে যুক্তি দিছে যে হাত ধোৱা, নমস্কাৰ কৰা, কলপাত-দোৰোণাত খোৱা, লেট্ৰিন ঘৰৰ পৰা দূৰত ৰখা, ধূনাৰ ধোঁৱা দিয়া আদি পৰম্পৰাগত অভ্যাসবোৰেই এতিয়া বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়া ব্যৱস্থা। ফাষ্ট ফুড, ৰেফ্ৰিজাৰেটৰৰ ঠাণ্ডা পানী, থাৰ্মকলৰ থালি আৰু পশ্চিমীয়া অনুকৰণে আমাৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমাইছে বুলি কৈ লেখকে আন সমাজক অনুকৰণ নকৰি নিজৰ পৰম্পৰাগত সমাজ ব্যৱস্থাকে উন্নত কৰাৰ আহ্বান জনাইছে।
