শিশু শিতানৰ এই লেখাত সপ্তম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী লেখিকাই বিজ্ঞানে দিয়া কৃত্ৰিমতাক আমি কিমান সদ্ব্যৱহাৰ কৰিছোঁ, সেই প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। কৃত্ৰিম অংগ, এল পি জি, বৈদ্যুতিক সঁজুলি, কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ আদি বিজ্ঞানৰ গৌৰৱময় অৱদান বুলি স্বীকাৰ কৰিও লেখিকাই কৈছে যে আৰামদায়ক কৃত্ৰিম সামগ্ৰীৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰে স্বাস্থ্যত আঘাত হানিছে আৰু পৰম্পৰা-সংস্কৃতিত কৃত্ৰিমতা সোমাই সাংস্কৃতিক আঘাতো দিছে। দুৰ্গা পূজাত পশুবলি দিয়াৰ দৰে বৈজ্ঞানিক যুক্তিহীন নিয়মক অন্ধবিশ্বাস বুলি তাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে, কিন্তু কাতি বিহুত পথাৰত আকাশবন্তি জ্বলোৱাৰ দৰে পৰম্পৰাৰ আঁৰত কীট-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণৰ বৈজ্ঞানিক উদ্দেশ্য থকা বুলি দেখুওৱা হৈছে।
বৈদ্যুতিক জাকজমকীয়া লাইট, ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশকৰ ব্যৱহাৰে মাটিৰ উৰ্বৰতা কমাই, খাদ্যত ভেজাল বঢ়াই ৰোগ বৃদ্ধি কৰিছে বুলি লেখিকাই জৈৱিক সাৰ আৰু জৈৱিক কীটনাশকৰ পক্ষত মত দিছে। সামৰণিত কোৱা হৈছে যে যিটো কাম প্ৰাকৃতিকভাৱে কৰিব পাৰি, তাত কৃত্ৰিমতা প্ৰয়োগ নকৰাটোৱেই সমীচীন।
