'প্ৰকৃতিৰ নিয়ম' বুলি আমি সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা কথাষাৰৰ প্ৰকৃত অৰ্থ কি, সেয়া পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিৰে বুজাবলৈ লেখকে চেষ্টা কৰিছে। আইনষ্টাইনৰ 'ঈশ্বৰে জুৱা নেখেলে' আৰু ডিৰাকৰ 'ঈশ্বৰ এজন বিচক্ষণ গণিতজ্ঞ' উক্তিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লেখকে কৈছে যে মহাকৰ্ষণ, বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় বল বা পোহৰৰ গতি প্ৰকৃতিৰ মৌলিক নিয়ম নহয়, বৰং মৌলিক নিয়মৰ বহিঃপ্ৰকাশহে। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো পৰিঘটনা তিনিটা স্থানাংক আৰু এটা কালৰ স্থানাংকৰ 'স্থান-কাল'ৰ চাদৰত সংঘটিত হয় আৰু মৌলিক নিয়মবোৰ এনেকুৱা, যিবোৰ স্থান আৰু কালৰ পৰিৱৰ্তনত সলনি নহয়; সেয়ে সূৰ্যোদয়ৰ সময় বা মধ্যাকৰ্ষণিক ত্বৰণৰ মান (৯.৭ বা ৯.৮ মি/বৰ্গ ছেকেণ্ড) মৌলিক নিয়ম নহয়।
ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানৰ শক্তি, ভৰবেগ আৰু কৌণিক ভৰবেগৰ সংৰক্ষণ, বিদ্যুৎ-গতিবিজ্ঞানৰ আধানৰ সংৰক্ষণ আৰু কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ বেৰিয়ন আৰু লেপ্টন সংখ্যাৰ সংৰক্ষণক প্ৰকৃতিৰ মৌলিক নিয়ম বুলি লেখকে দেখুৱাইছে আৰু এটা মৃত ছাগলীৰ ভৰবেগ বা বেৰিয়ন সংখ্যা সময়ৰ লগত সলনি নোহোৱাৰ উদাহৰণ দিছে। সামৰণিত কোৱা হৈছে যে এই নিয়মসমূহ সকলোৰে বাবে সকলো সময়তে সমানে প্ৰযোজ্য, আৰু আইনষ্টাইনৰ উক্তিটোৰ অৰ্থ হ'ল প্ৰকৃতি নিৰপেক্ষ, নিৰ্বিকাৰ আৰু শীতল, যি দুষ্ট-শান্ত, অপৰাধী-বিচাৰক, মানুহ-শিল সকলোকে সমানে গুৰুত্ব দিয়ে।
