সংস্কৃত 'যুজ' ধাতুৰ পৰা অহা 'যোগ' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে লগ লগোৱা—আত্মাৰ লগত পৰমাত্মাৰ আৰু শৰীৰৰ লগত মনৰ মিলন; আধুনিক জীৱনত যোগাভ্যাস কিয় প্ৰয়োজনীয়, সেই কথা এই লেখাত ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। যোগ সাধনাৰ বাবে সন্ন্যাসী বা বনবাসী হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই, জাতি-ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ইয়াক অভ্যাস কৰিব পাৰে বুলি কৈ জ্ঞানযোগ, কৰ্মযোগ, ভক্তিযোগ আৰু ৰাজযোগ—এই চাৰি প্ৰকাৰৰ যোগৰ উল্লেখ কৰা হৈছে। প্ৰায় ৬০০০ বছৰ আগতে ভাৰতৰ ঋষি-মুনিসকলে যোগাসন আৰু প্ৰাণায়ামৰ দৰে ব্যায়াম উদ্ভাৱন কৰি মাংসপেশী, হাঁওফাঁও আৰু স্নায়ুতন্ত্ৰ সবল ৰখাৰ লগতে কাম, ক্ৰোধ, লোভ আৰু মোহ—এই চাৰিটা ৰিপুক নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ কৌশল আয়ত্ত কৰিছিল।
বৰ্তমান প্ৰযুক্তিনিৰ্ভৰ শ্ৰমহীন জীৱন, ভেজাল খাদ্য, দূষিত বায়ু আৰু বিলাসী জীৱনশৈলীয়ে মানুহক ৰোগীয়া কৰি তুলিছে, আৰু নিয়মীয়া যোগাভ্যাসে স্নায়ু, ধমনী, হৃদপিণ্ড, গ্ৰন্থি আৰু পেশীক সবল কৰি ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বঢ়ায় বুলি লেখকে কৈছে; অসুস্থ বা ক্লান্ত অৱস্থাত ব্যায়াম কৰা অনুচিত বুলিও সকীয়াই দিয়া হৈছে। নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত বাঢ়ি অহা মানসিক অশান্তি, স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস আৰু হতাশাৰ মূল কাৰণ থাইৰয়ড গ্ৰন্থিৰ দুৰ্বলতা বুলি উল্লেখ কৰি গ্ৰন্থিসমূহ সবল কৰাত যোগৰ ভূমিকা দেখুওৱা হৈছে আৰু ৰোগমুক্ত দেহ আৰু শক্তিশালী মন গঠনত যোগ বিদ্যাই প্ৰধান ভূমিকা লয় বুলি সামৰণি মৰা হৈছে।
