ব্যক্তিগত খণ্ডৰ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত থকাৰ এক দশকৰ অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত লেখকে অভিভাৱকসকলে চকু দিবলগীয়া কেইটামান বিষয় আলোচনা কৰিছে। প্লে স্কুলৰ পৰা কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়লৈকে অসমৰ ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ সাধাৰণতে শৈক্ষিক ন্যাসৰ দ্বাৰা পৰিচালিত বুলি কোৱা হয় যদিও বহুক্ষেত্ৰত ন্যাস কেৱল কাগজত থাকে আৰু পাঠ্যপুথি নিৰ্বাচন, অতিৰিক্ত বিষয়, মূল্যাংকন, গৃহকাৰ্য, শৈক্ষিক ভ্ৰমণ, টিউচন আদিৰ সিদ্ধান্ত এজন-দুজন ব্যক্তিয়ে লয়। নৱম-দশম শ্ৰেণীত CBSE আৰু ৰাজ্যিক সংসদে NCERT-ৰ পাঠ্যপুথি ব্যৱহাৰ কৰিলেও অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে বিদ্যালয়ে নিজে পুথি বাছে, গতিকে সেইবোৰ NCF 2005-ৰ ভিত্তিত সজোৱা হৈছে নে নাই আৰু 'মুদ্ৰণ ভুল'ৰ দোহাইত কিমান ভুল আছে, তাক অভিভাৱকে পৰীক্ষা কৰাৰ ওপৰত লেখকে গুৰুত্ব দিছে।
পৰীক্ষাৰ আগতে ২০টা প্ৰশ্ন দি তাৰে ১২টা প্ৰশ্নকাকতত দিয়া, পাঠ্যক্ৰম শেষ নকৰা, মেট্ৰিকৰ ব্যৱহাৰিক নম্বৰ কটাৰ ভয় দেখুৱাই টিউচন কৰিবলৈ বাধ্য কৰা, কম মাননিত শিক্ষক নিয়োগ কৰা আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে শিক্ষক আৰু অভিভাৱকৰ আগত বেলেগ বেলেগ কথা কোৱাৰ দৰে সমস্যাবোৰ উদাহৰণসহ উল্লেখ কৰা হৈছে। লেখকৰ সিদ্ধান্ত হ'ল, শিক্ষক-অভিভাৱকৰ নিয়মীয়া মুখামুখি সভাই এনে আসোঁৱাহ দূৰ কৰাৰ সুবৰ্ণ সুযোগ, আৰু সেয়ে অভিভাৱকে সভাত উপস্থিত থকাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ যাতে ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠান কেৱল উপাৰ্জনৰ আহিলা নহৈ সামাজিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ মাধ্যম হয়।
