ডিপ্ৰেছন বা অৱসাদ কি আৰু ইয়াক সাধাৰণ মন বেয়া লগাৰ পৰা কেনেকৈ পৃথক কৰিব পাৰি, সেই কথা কাউন্সেলিং মনোবিজ্ঞানী আৰাধনা বৰুৱাই এই লেখাটোত বুজাইছে। NMHS-ৰ সমীক্ষা অনুসৰি ভাৰতত ১৮ বছৰৰ ওপৰৰ প্ৰতি ২০ জনৰ এজনে জীৱনকালত ডিপ্ৰেছনত ভোগে। সাধাৰণ দুখ-হতাশা সময়ৰ লগে লগে স্বাভাৱিকভাৱে আঁতৰি যায়, কিন্তু মন বেয়া লগা, কামত আনন্দ নোপোৱা আৰু অত্যধিক ভাগৰুৱা অনুভৱ — এই তিনিটা মুখ্য লক্ষণৰ লগতে মনোযোগ কমা, আত্মবিশ্বাস হেৰুওৱা, দোষী অনুভৱ, ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি আশাশূন্যতা, আত্মহত্যাৰ চিন্তা, টোপনি আৰু ভোকৰ সমস্যাৰ দৰে লক্ষণ কমেও চাৰিটা দুসপ্তাহতকৈ বেছি সময় থাকিলেহে তাক ডিপ্ৰেছন বুলি চিহ্নিত কৰা হয়।
ৰোগীৰ দিনটোৰ ভিতৰত মুডৰ সালসলনি, উদ্বিগ্নতা, দৈহিক অসুবিধা আৰু মদ্যপানৰ দৰে আনুষংগিক লক্ষণৰ কথাও কোৱা হৈছে। লেখকে পৰামৰ্শ দিছে যে লক্ষণ দেখা দিলেই চিকিৎসকৰ কাষ চাপিব লাগে; মনোৰোগ বিশেষজ্ঞৰ ঔষধ, মনোবিজ্ঞানীৰ ছাইক'থেৰাপী আৰু ৰিলেক্সেশ্বন পদ্ধতিৰ লগতে পৰিয়ালৰ সহমৰ্মিতা, আত্মহত্যাৰ প্ৰৱণতাৰ প্ৰতি সতৰ্কতা, লঘু ব্যায়াম, গান, প্ৰাৰ্থনা আৰু যোগাসনেও ৰোগীক সহায় কৰে। ডিপ্ৰেছন জীৱনৰ শেষ নহয়, সঠিক চিকিৎসা আৰু নিজৰ প্ৰচেষ্টাৰে ৰোগী পুনৰ সুস্থ হ'ব পাৰে বুলি কৈ লেখাটো শেষ হৈছে।
