সম্পাদকীয় স্তম্ভটোত বৰ্তমানৰ নম্বৰকেন্দ্ৰিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ এক সমালোচনাত্মক সমীক্ষা আগবঢ়োৱা হৈছে। লেখকে কয় যে আজি শিক্ষা মানে কেৱল পৰীক্ষাত নম্বৰ আৰু চাকৰি পোৱা হৈ পৰিছে, য'ত মেট্ৰিকৰ পৰা মাষ্টাৰ্চলৈকে নকল কৰাটো সাধাৰণ কথা, আৰু তিনি-চাৰি বছৰীয়া শিশুক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা, নম্বৰৰ তুলনা কৰা অভিভাৱক আৰু কোচিং তথা ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানৰ ব্যৱসায়ে শিশুৰ কৌতূহলী মন নষ্ট কৰিছে। বিশ্বৰ আটাইতকৈ উন্নত শিক্ষা ব্যৱস্থা বুলি স্বীকৃত ফিনলেণ্ডৰ উদাহৰণ দিয়া হৈছে, য'ত শিশুৱে ৭ বছৰত বিদ্যালয়লৈ যায়, শিক্ষাৰ খৰচ চৰকাৰে বহন কৰে, বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰৱেশৰ আগলৈকে কোনো পৰীক্ষা নাথাকে আৰু একেজন শিক্ষকে ৬-৭ বছৰ পঢ়ুৱাই ছাত্ৰৰ ব্যক্তিগত মূল্যায়ন কৰে।
ছাত্ৰসমাজক পাঁচটা ভাগত ভাগ কৰি লেখকে দেখুৱাইছে যে অধিকাংশই কেৱল নম্বৰৰ বাবেহে পঢ়ে, আৰু চন্দ্ৰযান-২ ৰ সময়ত ISRO-ৰ দহ মিনিটৰ অনলাইন কুইজত অংশ ল'বলৈ দশম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰক শিক্ষকে 'এইবাৰ মেট্ৰিক' বুলি নিৰুৎসাহিত কৰাৰ নিজ অভিজ্ঞতাও উল্লেখ কৰিছে। শিক্ষক আৰু সাংবাদিকৰ বাবে ন্যূনতম অৰ্হতা আৰু প্ৰশিক্ষণ, পৰীক্ষাৰ সংখ্যা হ্ৰাস, নীতিশিক্ষা আৰু মহান জীৱনীৰ পাঠৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা কৈ লেখকে সামৰণিত কৈছে যে শিক্ষা প্ৰতিযোগিতা নহয়, ই মানুহক মানুহ কৰি গঢ়া মাপকাঠি, আৰু সেয়ে সুস্থ বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ ভেটি গঢ়াটোহে প্ৰকৃত লক্ষ্য হোৱা উচিত।
