মূলতঃ অষ্ট্ৰেলিয়াত পোৱা, ৭০০তকৈও অধিক প্ৰজাতিৰ ইউকেলিপ্টাছ গছৰ বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিভাজন, বৈশিষ্ট্য আৰু পৰিৱেশৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে এই লেখাটোত আলোচনা কৰা হৈছে। কম আয়াসতে দ্ৰুত বৃদ্ধি হোৱা বাবে বনানীকৰণ, সৌন্দৰ্য বৰ্ধন আৰু তেল উৎপাদনৰ কাৰণে ভাৰতত ইয়াৰ ৰোপণ বাঢ়িছে যদিও ই জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইৰ বাবে খাদ্য বা বাসস্থান যোগাব নোৱাৰে। মহাশ্বেতা দেৱীয়ে ১৯৮৩ চনত লিখা 'ইউকেলিপ্টাছে ভাৰতবৰ্ষৰ বুকুৰ পানী নাইকিয়া কৰিছে' বুলি কৰা মন্তব্য উদ্ধৃত কৰি লেখিকাই দেখুৱাইছে যে ইউকেলিপ্টাছে মাটিৰ পানী শুহি লয়, উৰ্বৰতা নষ্ট কৰে, ইয়াৰ শিপাৰ পৰা নিৰ্গত বিষাক্ত পদাৰ্থই অণুজীৱ মাৰে আৰু ইয়াৰ তলত ঘাঁহ-বনো নগজে।
কৰ্ণাটকৰ ৰায়ত সংঘই ইয়াৰ ৰোপণ বন্ধ কৰিবলৈ দাবী জনোৱা আৰু চিপকো আন্দোলনৰ নেতা সুন্দৰলাল বহুগুণাই ইউকেলিপ্টাছক উপকাৰতকৈ অপকাৰীহে বুলি ঠাৱৰ কৰাৰ কথাও উল্লেখ আছে। শেষত লেখিকাই এই গছৰ ধ্বংসাত্মক দিশটোৰ বিষয়ে সচেতনতা গঢ়ি সমাজ, দেশ আৰু প্ৰকৃতি ৰক্ষা কৰাৰ আহ্বান জনাইছে।
