লেখক: ভাগৱী নাথ · অনুৰণন, সংখ্যা 2 (Vol 1, Issue 2, May – June 2019) · পৃষ্ঠা 16–17
ডাইনী সন্দেহত হত্যা আৰু একবিংশ শতিকাতো দেৱতাৰ অৱতাৰ আৱিৰ্ভাৱ হোৱাৰ বাতৰিৰ কথাৰে আৰম্ভ কৰি লেখাটোৱে প্ৰশ্ন কৰিছে — এল.ই.ডি. টিভি, এ.চি., জিম, পিজ্জা-বাৰ্গাৰ আৰু পশ্চিমীয়া সংগীতেৰে আমি সঁচাকৈয়ে আধুনিক হ'লোঁনে? আধুনিক হোৱা হ'লে আজিও কিয় গাড়ীৰ আগত ক'লা মেকুৰী দেখি থমকি ৰওঁ, শহুৰৰ মৃত্যুৰ বাবে বোৱাৰীক অলক্ষ্মী বোলোঁ, চাকৰিৰ বাবে তাবিজ পিন্ধোঁ, মন্দিৰৰ বাহিৰৰ ভিক্ষাৰীক ভোকত ৰাখি শিলত গাখীৰ ঢালোঁ, ভণ্ড বেজ-বাবাৰ ওচৰত মূৰ দোঁৱাওঁ আৰু জাতি নিমিলাৰ বাবে দুখন হৃদয়ক এক হ'বলৈ নিদিওঁ — এনে প্ৰশ্নেৰে সমাজৰ 'পায়-নাপায়'ৰ মানসিকতাক সমালোচনা কৰা হৈছে।
বানপানী ৰোধৰ পুঁজি নথকা দেশত নদীৰ উৎসত পূজা-পাতলৈ কোটি কোটি টকা খৰচ হোৱাটো বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ অভাৱৰ উদাহৰণ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। নতুনত্বৰ জোৱাৰত উটি যোৱাই আধুনিকতা নহয়; জীৱনশৈলীৰ লগতে মনটোকো যুক্তিনিষ্ঠ কৰিব লাগিব — গ্ৰীন টী খালে ওচৰলৈ খোজকাঢ়ি যাওক, ৰেষ্টুৰেণ্টত হাজাৰ টকা খৰচ কৰিলে ফুটপাথৰ ভিক্ষাৰী ল'ৰাক ঘৃণা নকৰিব, ডিজিটেল বন্ধুত্বৰ আগতে চুবুৰীয়াৰ খবৰ লওক, অট্টালিকা সাজিলে গছো ৰোৱক, ইংৰাজী শিকিলেও অসমীয়াক অৱহেলা নকৰিব। মানুহৰ মন সলনি হ'লেহে দেশ আৰু সমাজ সলনি হ'ব বুলি 'ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়' প্ৰবাদেৰে লেখাটো সামৰা হৈছে।

