কূৰ্ম অৱতাৰৰ পৌৰাণিক বিশ্বাসৰ পৰা আৰম্ভ কৰি লেখকে ভূমিকম্পৰ আধুনিক বৈজ্ঞানিক ব্যাখ্যা দাঙি ধৰিছে— পৃথিৱীৰ উপৰিভাগ ছয়খন মহাদেশীয় আৰু চৈধ্যখন উপমহাদেশীয় প্লেটত বিভক্ত, আৰু প্ৰায় ৯০ শতাংশ ভূমিকম্প এই প্লেটৰ সীমাত সৃষ্টি হয়। তিনিটা প্ৰধান ভূকম্পীয় বেল্ট, ভাৰতৰ পাঁচটা ভূকম্পীয় জ'ন (উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল জ'ন-৫ত), পি আৰু এছ তৰংগ, হাইপ'চেণ্টাৰ-এপিচেণ্টাৰ, ৰিখটাৰ স্কেল আৰু মাৰ্কলি স্কেলৰ বিষয়ে চমুকৈ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে। লেখাটোৰ বৃহৎ অংশ ভূমিকম্পৰ আগজাননীত জীৱ-জন্তুৰ অস্বাভাৱিক আচৰণৰ ভূমিকাক লৈ— ২০০৪ চনৰ ছুনামীৰ আগতে শ্ৰীলংকাৰ য়ালা অভয়াৰণ্যৰ জন্তু পলোৱা, ১৯৭৫ চনত চীনৰ হাইচেং চহৰত জন্তুৰ আচৰণ লক্ষ্য কৰি চহৰ খালী কৰাৰ দৰে উদাহৰণৰ লগতে ফুকেটৰ কুকুৰে কোনো আগজাননী নিদিয়াৰ দৰে বিপৰীত উদাহৰণো দিয়া হৈছে।
কেটফিছ, কপৌ আদিৰ সংবেদী অংগ আৰু কৃত্ৰিম জ্ঞানেন্দ্ৰিয়ৰ গৱেষণাৰ কথা উল্লেখ কৰি লেখকে কৈছে যে ভূমিকম্পৰ শতভাগ শুদ্ধ ভৱিষ্যদ্বাণী এতিয়াও সম্ভৱ হোৱা নাই। শেষত অসম আৰ্হিৰ ঘৰ সাজোঁতে ল'বলগীয়া সাৱধানতা, ভূমিকম্পৰ সময়ত কি কৰা অনুচিত আৰু লগত ৰাখিবলগীয়া জৰুৰীকালীন সামগ্ৰীৰ তালিকা দি প্ৰকৃতিৰ লগত সহাৱস্থান কৰাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে।
