অভ্যাসে আমাৰ জীৱনক কেনেকৈ চলায় আৰু বেয়া অভ্যাস কেনেকৈ সলনি কৰিব পাৰি — এই প্ৰশ্নকে কেন্দ্ৰ কৰি লিখা এই সম্পাদকীয়টোৰ শিৰোনাম 'অভ্যাস আৰু আমি'। মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ আধাৰত বুজোৱা হৈছে যে প্ৰতিটো অভ্যাসৰ তিনিটা অংশ থাকে — সংকেত (cue), ৰুটিন (routine) আৰু পুৰস্কাৰ (reward) — আৰু মগজুৰ Basal Ganglia অংশত সংৰক্ষিত এই চক্ৰটো 'chunking'ৰ জৰিয়তে লাহে লাহে স্বয়ংক্ৰিয় হৈ পৰে, যাৰ বাবে দাঁত ব্ৰাছ কৰাৰ দৰে কামবোৰ আমি নভবাকৈয়ে কৰোঁ। অভ্যাস কেতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ আঁতৰ নহয়, কেৱল সলাবহে পাৰি; সেয়ে সংকেত আৰু পুৰস্কাৰ একেই ৰাখি মাজৰ ৰুটিনটো সলনি কৰাটোৱেই বদ অভ্যাস সলোৱাৰ উপায় — যেনে আবেলিৰ জলপানৰ ঠাইত ফল খোৱা — আৰু সেই সলনি টিকি থাকিবলৈ বিশ্বাস আৰু 'small wins'ৰ (ৰাতিপুৱা ৬ বজাত উঠা, বিচনা ঠিক কৰা আদি) প্ৰয়োজন।
শেষত অভ্যাস সলনিৰ চাৰিটা ধাপ দিয়া হৈছে: ৰুটিনটো চিনাক্ত কৰা, পুৰস্কাৰ লৈ পৰীক্ষা কৰা, সংকেতটো (ঠাই, সময়, মানসিক অৱস্থা, ওচৰৰ মানুহ আৰু ঠিক আগৰ কাম — এই পাঁচটা ভাগৰ ভিত্তিত) চিনাক্ত কৰা আৰু এক পৰিকল্পনা (implementation intentions) লোৱা। এই প্ৰক্ৰিয়া মানি চলিলে আমি নিজৰ অভ্যাসবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি জীৱনটোক নিজৰ ইচ্ছামতে গঢ়ি ল'ব পাৰিম বুলি সম্পাদকীয়টোৱে সামৰণি মাৰিছে।
